ما خیلی پرروییم ... !

با نزدیک شدن به روزهای پایانی سال یه حسی درون همه بیدار میشه .

حسی که همه دوست دارن خودشون رو یه جورایی آماده کنن برای سال نو .

حالا این آماده کردن متفاوته :

یکی خونه وزندگی رو خونه تکونی میکنه .

یکی دلش رو خونه تکونی میکنه .۱*

البته مسخره تر از همه اش هم خونه تکونی جیب ورسیدن به سر و وضع ظاهریه .۲*

اما این روزها حس عجیب و متفاوتی برای من داره حس این که سر اون سفره مقدس قلمکار وقتی

پدرم داره قران رو تلاوت میکنه وقتی صدای تیک  ، تاك ساعت قلب منو ماهي كوچولو رو با هم ميلرزونه .

بايد چه آرزويي رو زمزمه كنم ؟براي خودم وتو چي بخوام ؟

هميشه اين روزها ذهنم درگيره همين زمزمه ست .

 اصلآ‌هم برام مهم نيست كه سال گذشته پاي همين سفره با همون زمزمه قشنگ كدوم آرزوهام براورده شده

فقط برام مهمه كه آرزوهاي قشنگم براي خودم و شما امسال پاشون رو فراتر از آرزو بذارنو حقيقت پيدا كنن

ميدونم كه خدا هم اين بنده پرروش رو خيلي دوست داره .

توضيحات :

۱* اين خونه تكوني دل با اوني كه شما فكر ميكنين متفاوته . اين به معناي بيرون كردن افراد اضافه و جايگزيني

 با افراد جديد (كه خدا نصيب نكنه ....)

۲*بنده شخصآ‌اعتراف ميكنم در اين مورد حسادت نقش اساسي داشته زيرا من امروز كه تنها ۱ روز به عيد باقي

مونده هنوز لباس نخريدم .

 

|+|